Facebook’ta bir arkadaşımız (Demet Meşinci) sağolsun girmiş bir programa doğum tarihini falan, çıka çıka aşağıdaki özellikler çıkmış. Anam bir baktım tıpkısının aynısı ben (hepsi olmasa da bir çoğusu ). Ben de her zervatçının yaptığı gibi bu malzemeyi sizlerle paylaşmadan edemedim, buyrun ben! 
Not : Özelliklerin yanındaki iki noktadan sonra yazılan yorumlar bana aittir.

•  Birlikte olmanın eğlenceli olduğu kişilik : Doğru (arkadaşlar öyle diyorlar, ama beni yiyorlar gibime geliyor) 
• Sır saklayan : Doğru (Gerçi sırrını söyleyen çıkmadı bu güne kadar )
•  Anlaşılması ve derine inilmesi zor olan : Belirsiz (Sanırım kuul olmam gerektiği zamanlarda öyle görünüyorum)
•  Gergin ve heyecanlı olmadığı zamanlarda sessiz : Yanlış (Benim sessiz olduğum bir an düşünemiyorum )
•  Kendinle gurur duyan : Kesinlikle doğru
•  İtibar sahibi : Şüpheli
•  Kolay teselli olan : Olabülür
•  Dürüst : Çoğu zaman
• İnsanların duyguları hakkında kafa yoran : Acayip doğru
• Düşünceli : Kesinlikle doğru lan
• Arkadaş canlısı : Hehehehehe
• Cana yakın : ehehehehe
• Çok duygusal : Manyak doğru
• Maynun iştahlı ve tahmin edilemeyen : Bunu nerden bildiniz be
• Karamsar ve çabuk incinen : Çoğu zaman
• Hazır cevap ve iğneleyici : Müthiş iğnelerim, Nasrettin Hoca bir ben iki, Karagöz Hacivat üç, dört
• Duygusal : Zaten yazmıştık yukarda
• Kindar olmayan, yufka yürekli : Doğrudur
• Affeden fakat asla unutmayan : Deli gibi hatırlarım hatırlatırım yapılanı
• Anlamsız ve gereksiz şeylerden hoşlanmayan : Kısayolları, keçi yollarını ve patikaları severim
• Fiziksel ve zihinsel olarak yol gösterici, örnek olan : Beni örnek alan, kılavuzu karga olan misali
• Duyarlı ve izlenim oluştururken özenli olan : Doğrudur, sanırsam.
• Şefkatli ve sevecen : Kesinlikle
• Başkalarına karşı eşit davranan : Herkes eşittir, ama bazıları daha çok eşittir benim gözümde
• Güçlü sempatisi olan : Doğrudur
• Temkinli ve net : Temkinliyim, ama net olduğum doğru değil.
• Gözlemleriyle insanları yargılayan : Yargılarım ve söylerim.
• Çalışkan : Çoğu zaman doğru
• Çalışırken zorlanmayan : Şu sıralar pek doğru değil
• Yalnız olmayı seven : Çoğu zaman
• Eski arkadaşları ve geçmişte takılı kalan : Çoğu zaman
• Sessiz, sakin olmaktan hoşlanan : Sessiz olamam, sakin kalamam
• Sade,gösterişsiz kişi : Tıpkı ben
• Arkadaşları için zaman harcayan : Öyle diyorlar
• Asla arkadaş aramayan : Doğru
• Kışkırtılmadığı sürece agresif olmayan : Kesinlikle doğru
• Mide ve diet problemlerine yatkın : Pek değil
• Sevilmeyi seven : Evet, en sevdiğim şeydir sevilmek
• Kolay incinen fakat iyileşmesi uzun zaman alan : Doğru, doğru, doğru.
• Aşırı derecede endişeli : Bazen
• İşte çok çaba sarfeden : Çoğu zaman
• Geveze : Bu yoktu, beni tam olarak anlatmak için eklemem gerekiyordu.

Bir masal perisi geldi rüyalarıma; “Sen seçilmiş birisin, bu dünyada her zaman sevecek ve sevileceksin” dedi. Güldüm kahkahayla ve “Nasıl olacak bu ? Ben bir masal kahramanı değilim ki !” dedim. Bu kez o güldü “Biliyorum, zaten sen de bir masalda değilsin. Masallar güzel olur ama çabuk biter, sen gerçek hayattasın, o halde yaşamın ve aşkın tadını çıkarmalısın” dedi, yüreğime dokundu ve uyandım.

Uyandığımda, aşkım kollarımda uyuyordu ve bir eli kalbimin üstündeydi, o zaman anladım ki gerçekten seviyor ve seviliyorum.

Seni seviyorum aşkım.

Herkesin yüreğine dokunabileceği masal perisini bulmasını dilerim.

Şimdi, hemen, bugün sev beni…

Gecenin kör karanlığında bir saat, hırsızların gezinti, arsızların işkembe çorbası vakti,
Hırsızlar çalacak, arsızlar tüketecek sevdalar arıyorlar.
Bense sevecek birini.
O saatte, tik taklar çalıyor saati bir hırsız gibi,
Çalar saat ise gugukluyor; tam ve yarım saatlerde yarım kalan aşkların kırıntılarını.
Uykularım bölük pörçük, nefesim kesik kesik, anlıyorum ki neden sensin.
Tam saati geldiğinde, sensizlik beynimi deldiğinde, uyanıyorum kan ter içinde.
Varlığın bile yetmez iken, yokluğun kurşun gibi ağır,
Yokluğunun kurşunları boğazımda düğümleniyor ağır ağır.
Sanki her şey yerli yerindeymiş gibi, sen de yoksun bu saatlerde.
Anlıyorum ki sen eksiksin, nefesin eksik dudaklarımda.
Herkes herkesi severken, beni tek sevmeyen neden sensin ?
Gecenin kör karanlığında, kör uykularda, kör kuyularda,
Ağır aksak yürüyorum sensizliğin kabusuna.
Gel yarim, gel kalmayayım yarım.
Dün geçti, yarın belirsiz !
Şimdi, hemen, bu gün sev beni…

Yaşasın anneler, yaşasın annelerimiz…

Sakarpiyon

Şafak Türküsü

Beni burada arama anne
Kapıda adımı sorma
Saçlarına yıldız düşmüş
Koparma anne
Ağlama

Kaç zamandır yüzüm tıraşlı
Gözlerim şafak bekledim
Uzarken ellerim
Kulağım kirişte
Ölümü özledim anne
Yaşamak isterken delice

Bugün görüş günü
Günlerden salı
Islak
Sarı bir yağmur
Ülkemin neresine bakarsa ay
Orada yitik bir anne ağlıyor
Sen aralıyorsun yağmuru
Acıdan sırılsıklam alnına siper edip elini
Sonra bir umut koşuyorsun
Yüreğin avcunda
Isırırken
Çırpıntı gözlerini
Ah verebilseydim keşke
yüreği avcunda koşan
herbir anneye
tepeden tırnağa oğula
ve kıza kesmiş
bir ülkeyi armağan
koşma anne
birdenbire batacak olan
düş denizinde yarattığın umut sandalıdır
oysa benim için gece
ışık hızıyla koşan
kısa ve soğuk bir zamandır
bu yüzden boğuk seslerle geldiler bir şafak
uykusuz
yorgun
ve korkak

sanırım baytardı
yüreğimin depreminde rihter ölçeği çatlarken
ölebilir raporu veren beyaz önlüklü doktor
boşver hipokrat amca
üzülme ne olur
sen de anne
sen de üzülme
hücremin dört bir köşesinde el ayak izlerimi
ciğerlerimde yırtılan bir çığlıkla hazır beklediğim
ve korkunç bir sabırla birbirine eklediğim
korkak kahraman gecelerimi
düşlerimle sınırsız
diretmişliğimle genç
şaşkınlığımla çocuk devrederken sıradakine
usulca açılıverdi
yanağımda tomurcuk

pir sultan’ı düşün anne
şeyh bedrettin’i
börklüce’yi
torlak kemal’i düşün anne
hala kanaması nedendir faşizmin göğsünde
utangaçlığı bile vuramadan yanaklarına yasının
onsekizinde ölümüne pervasız yürüyen
ince bilekli çıplak ayaklı tanya’nın
deniz’i düşün anne
her mayıs şafağında uzun
uzun döverken darağaçlarını
ve o şafaktan doğma
onbir yaşını çiğneyip yürüyen çocukları
insanları düşün anne
düşün ki yüreğin sallansın
düşün ki o an
güneşli güzel günlere inanan
mutlu bir yusufçuk havalansın

sıcak omuzlar değerken omzuma
buz üstünde yürüdüm yıllar boyu
bayraklar ve türkülerle
kopunca memelerinden o mükemmel yaşama

kurşunlar sıktılar alnıma
açık alanlarda ağır
kartalların konup kalktığı
yalçın kayalardan biriydim
ölüp dirildim yeniden
güneşli güneşsiz akşamlarda

mutlu yarınlar adına
özgürlük adına ekmek adına
üstüne vardım kuyruğu kanlı itlerin
dirilip dönmesin diye hiroşimalar
tahtadan atların boynuna çıplak
ölümlerle yatmasın diye çocuklar
aç gözlerle bakmasın diye çocuklar
kardeşlik adına
havadaki kuş denizdeki balık adına
yürüdüm yıllar boyu

dönüp bakmadım arkama
ıraktı gözlerim cok ırak
izim kalır mı bilmem yürüdüğüm yolda
kalsa da silinir gider
yalnızca bir ağıt gibi çakılır
ardımca gelenlere gözlerimi yaktığım yer

tören adımlarıyla ölmek
ne garip şey anne
kanlı karanlık bir oyunda baş oyuncuyum
bütün gözler üstümde

sürüyor gecenin karnında şafağa bakan oyun
masa üstünde üşüyen bir sigara
yanında küçücük bir cam bardak
içinde rengi bu gecenin
cılız titrek bir kibrit
kağıt kalem
sandalye
geride flu
yağlı
büküm büküm bir ip
ve çingene kuralına uygun
değişmez dekoru mudur
idam mahkumunun

kırılacak cammışım gibi davranıyorlar
yüzlerinde zoraki çatılmış bir hüzün
oysa birazdan boynumu kıracaklar
pul pul dökülecek yaz sivası eylül’ün

ben ölümü asıl az ötede titreyen
çingenenin kara kıllı ellerinde gördüm
anladım ki küllenen sigaradır
soğuyan bir bardak çaydır benim ömrüm

yani benim güzel annem
alacaşafağında ülkemin
yıldız uçurmak varken
oturup yıldızlar içinde
kendi buruk kanımı içtim

ne garip duygu şu ölmek
öptüğüm kızlar geliyor aklıma
bir açıklaması vardır elbet
giderken darağacına

geride
masa üstünde boynu bükük kaldı kağıt kalem
bağışla beni güzel annem
oğul tadında bir mektup yazamadım diye kızma bana
elleri değsin istemedim
gözleri değsin istemedim
ağlayıp koklayacaktın
belki bir ömür taşıyacaktın koynunda

usul adımlarla yürüdüm ömrümü
karşımda kurum kurum-laşan darağacı
(tarlakuşu korkmaz ki korkuluktan
ökse de olsa dört bir yanı)
birdenbire acıdı boynum
gelecekler var birbiri ardınca genç
yakışıklı

ne olur işçi kadınım
az yumuşak dik
şu kefenin yakasını

yaşamak ağrısı asıldı boynuma
oysa türkü tadında yaşamak isterdim
çiçekleri kokmak ırmakları akmak
yaz boyu çobanaldatanlara aldanmak
su başlarında aylak sektirmek kavalımı
sonra bir çocuğun afacan bacaklarında
anavarca kayalıklarına tırmanmak isterdim
o güzel günleri görenler arasında
bir soluk ben de yaşamak isterdim
bir de luvr müzesinde seyretmek gizliden
öperken siya-u jakond’u tebessümünden
işte o an saçlarından yakalamak dolunayı
bir de yirmibeş kilometreden görebilmek
nazım’in gözleriyle pırıl pırıl moskova’yı

ölmek ne garip şey anne
bayram kartlarının tutsaklığından aşırıp bayramı
sedef kakmalı bir kutu içinde
vermek isterdim çocukların ellerine
sonra
sonra benim güzel annem
damdan düşer gibi
vurulmak isterdim bir kıza

künyemi okudular
suçumuz malum

gecenin kıyısında durmuşum
kefenin cebi yok
koynuma yıldız doldurmuşum
koşun çocuklar çocuklar koşun
sabah üstüme
üstüme geliyor
yanlış mı duydum yoksa
erkenci bir horoz mu ötüyor
keskin bir acı bilenmiş
gitgide yaklaşıyor sonum

iri sözlerim yoktu söyleyecek
usulca baktım yüzlerine
bin yıllık iskeletleri çatırdayarak
göçtü ayaklarının dibine

korkutamadılar beni anne
avlunun ortasında çatık bir kaş gibi duran
darağacı
bir zaman rüzgarda
saçını tarayan telli kavak değil mi
boynumdaki kemendi bir oğle sonu bükerken o kız
sarı sıcak sevdasını düşünmedi mi
söyle anne
o çingene
bir çicek bahçesi kadar sıcak sokağımızdan
bağıra çağıra geçen bohçacı kadını
sevmedi mi çılgınca

kurulmuş tuzaklar yok artık yolumda
işkenceler zindanlar hücreler
savunmak yok mutlu tok bir yaşamı
açlık grevlerinde beynimi bir sıçan gibi kemiren
mideme karşı
kısacası
bir çiçeği düşünürken ürpermek yok
gülmek umut etmek özlemek
ya da mektup beklemek
gözleri yatırıp ıraklara

ölmek ne garip şey anne
artık duvarları kanatırcasına tırnağımla
şaşkın umutlu şiirler yazamayacağım
mutlak bir inançla gözlerimi tavana çakamayacağım
baba olamayacağım örneğin
toprak olmak ne garip şey anne
ceplerimde el yerine balyoz taşırken
korkunç bir merakla beklerken kurtuluş haberlerini
ve yüreğimin ırmakları taştı
taşacakken
ölmek ne garip şey anne

uçurumlar ki sende büyür
dağdır ki sende göçer
ben yaprak derim çiçek derim
cam diplerinde açmış kanatlarını kozalak derim
gül yanaklı çocuğa benzer
yine de
oğlunu yitirmek kimbilir
ne garip şey anne

beni burada arama anne
kapıda adımı sorma
saçlarına yıldız düşmüş
koparma anne
ağlama
kırıldıysa düş evinin kapısı
bütün kırık kapıların çağrılısıyım
kızların yanaklarında çukurlaşan
biten başlayan aşkların ortasındayım
her kavgada ölen benim
bayrak tutan çarpışan
her kadın toprağı tırnaklayarak doğurur beni
özlem benim kavga benim aşk benim
bekle beni anne
bir sabah çıkagelirim

bir sabah anna bir sabah
acını süpürmek için açtığında kapını
umarım kurtuluş haberleriyle dönmüş olur
cam ve kekik kokuları içinde acı yüzlü çocuklar
o zaman nasıl indirilmişlerse şen şakrak
öylece kalkar uykudan salterler
dişleyip tükürmeden sigaralarını
türkü tadında giyinirken işçiler

bir sabah anna bir sabah
acını süpürmek için açtığında kapını
adı başka sesi başka nice yaşıtım
koynunda çicekler
çicekler içinde bir ülke getirirler
başlarını koymak için yoğun dizine
sen hazır tut dizini anne
o mükemmel güne

ağustos-ekim 1983

Nevzat Çelik

Boş konuşuyoruz belki ama belgeyle konuşuyoruz

Reklamcı dostlara, Facebook’a reklam vermeye niyetli dostlara, merak edenlere, incik boncuk inceleyenlere duyurulur. Maksat eğlencelik olsun
Türkiye’den Facebook’a (fb) girenlerle ilgili fb’nin açıkladığı sayısal *değerler.
————————–————————–————————–————

Türkiye’den giren toplam üye sayısı : 10.272.640 kişi.

Erkek üye sayısı : 5.960.120 kişi. (2.502.420 kişi İstanbul’dan)

Kadın üye sayısı : 3.267.700 kişi. (1.565.700 kişi İstanbul’dan)

13-17 yaş arası üye sayısı : 1.907.000 kişi.

1.063.120′si erkek, 784.500′ü kadın.

18-25 yaş arası üye sayısı : 4.670.880 kişi.

2.650.280′i erkek, 1.506.220′si kadın.

26-35 yaş arası üye sayısı : 2.736.880 kişi.

1.554.180′i erkek, 796.540′ı kadın.

36-45 yaş arası üye sayısı : 742.480 kişi.

457.660′ı erkek, 205.060′ı kadın.

46-55 yaş arası üye sayısı : 200.980 kişi.

118.920′si erkek, 57.300′i kadın.

56 yaş ve üzeri üye sayısı : 37.200 kişi.

21.400′ü erkek, 10.500′ü kadın.

Tüm Türkiye’den ve yaş grubundan evli erkek sayısı : 534.260 kişi.
Tüm Türkiye’den ve yaş grubundan evli kadın sayısı : 419.300 kişi.

İstanbul’dan tüm yaş grubundan evli erkek sayısı : 236.580 kişi.
İstanbul’dan tüm yaş grubundan evli kadın sayısı : 206.880 kişi.

Ankara’dan tüm yaş grubundan evli erkek sayısı : 110.800 kişi.
Ankara’dan tüm yaş grubundan evli kadın sayısı : 80.840 kişi.

İzmir’den tüm yaş grubundan evli erkek sayısı : 64.540 kişi.
İzmir’den tüm yaş grubundan evli kadın sayısı : 49.520 kişi.

Adana’dan tüm yaş grubundan evli erkek sayısı : 33.380 kişi.
Adana’dan tüm yaş grubundan evli kadın sayısı : 21.180 kişi.

İstanbul’da yaşayan üye sayısı : 4.590.260 kişi.

İzmir’de yaşayan üye sayısı : 1.181.520 kişi.

Ankara’da yaşayan üye sayısı : 2.094.020 kişi.

Bursa’da yaşayan üye sayısı : 156.460 kişi.

Adana’da yaşayan üye sayısı : 732.480 kişi.

Eskişehir’de yaşayan üye sayısı : 59.900 kişi.

Erzurum’da yaşayan üye sayısı : 82.680 kişi.

Kütahya’da yaşayan üye sayısı : 29.380 kişi.

Van’da yaşayan üye sayısı : 1.360 kişi

Trabzon’da yaşayan üye sayısı : 77.400 kişi

Edirne’de yaşayan üye sayısı : 12.160 kişi

Samsun’da yaşayan üye sayısı : 90.380 kişi.

Konya’da yaşayan üye sayısı : 145.960 kişi.

Kayseri’de yaşayan üye sayısı : 189.760 kişi.

Sivas’ta yaşayan üye sayısı : 43.460 kişi.

Antalya’da yaşayan üye sayısı : 98.620 kişi

Çanakkale’de yaşayan üye sayısı : 15.700 kişi

Tekirdağ’da yaşayan üye sayısı : 19.440 kişi

Muğla’da yaşayan üye sayısı : 29.300 kişi.

Manisa’da yaşayan üye sayısı : 7.040 kişi.

Antakya’da yaşayan üye sayısı : 45.280 kişi.

İşin ilginç yanı Diyarbakır, Urfa, Mardin gibi şehirler Facebook’ta kayıtlı olmadığı için onlarla ilgili hiç bir bilgi alamadım. Yukarıdaki şehir isimleri sıralaması rastgeledir.

* Bu değerler üyelerin fb’ye kayıt sırasında girdiği bilgilere göre hesaplanmıştır ve yaklaşık değerlerdir. Kişilerin profillerindeki bu bilgilerin gizli olması bu değerleri değiştirmez. Ancak hiç girilmemiş bilgiler, işaretlenmemiş seçenekler değerlendirme dışındadır. Değerler üyelerin anlık davranışlarına göre değişiklik gösterebilir (bağlı olduğu ağı, yaşadığı kenti değiştirebilir).

Canım Türkiyemde her dönemde yaşanan olaylar karşısında bir komplo teorisi üretilmiştir ve görünen o ki üretilmeye de devam edilecektir. Çünkü Türkiye gibi stratejik önemi yüksek (!) bir coğrafyada hep ne idüğü belirsiz olaylar, kuşku uyandıran ölümler, patlatılan bombalar, işkence yoluyla alınan itiraflar, çamur at izi kalsınlar, at iziyle it izini karıştırmalar, kurdun puslu, puştun sisli havayı sevmesi gibi olaylar hep olmuştur, olacaktır.

Kaza sonrasında her kafadan bir ses çıktı :

* Bu hava koşullarında, bu tarz basit bir helikopterle uçulur muymuş?
* Daha iyi donanımlı bir helikopter olmalıymış, pervanesi ikiliymiş, dörtlü olmalıymış.
* Pilot hava koşullarının zorluğunu görünce geri dönmeliymiş.

Bir başka kesimden insanlarsa sanki bu tip konularda deneyimleri sonsuzmuş gibi arama-kurtarma konusunda ahkam kestiler.

* Helikopterde yer tespit cihazı yokmuş (aslında varmış ama çalışmamış, nasıl oluyor böyle bir şey orası ayrı).
* GSM şebesi son görüşülen baz istasyonunun adresini tam olarak vermeliymiş.
* Yok efendim bu kadar teknolojiye rağmen verilememiş olması ayıpmış.
* Deneyimli kurtarıcıların yerine yöre köylülerinin kaza yerine ve enkaza ulaşmaları ayıpmış.

Önce, durumla ve Yazıcıoğlu’yla ilgili bir kaç şeyi hatırlayalım.

Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu ilk kez bu seçimlerde helikoptere binmiş, çevresindeki arkadaşlarının ısrarı üzerine onaylamış. Daha fazla yerde seçim toplantılarına katılabilmek için kendisini ikna etmişler, daha öncede bir kaç kez trafik kazası atlattığı için olsa gerek bu öneriyi geri çevirmemiş Muhsin Başkan. Bir dönem (2002 seçimleri öncesinde) hazine tarafından partisine verilecek seçim yardımını Şehit Ailelerine ve Mehmetçik Vakfına bağışlamak istediklerini, ancak yasalar gereği bunun yolunun kapalı olduğunu ve bir yol bulmaya çalışacaklarını açıklamıştı. Yazıcıoğlu, o konuşmasında eğer yardımı bağışlama olanağı bulamazlarsa seçim yardımını almayıp hazineye bırakabileceklerini eklemişti. Yani halkın parasının gerçekten halkta kalmasını dileyen birisiydi.

Evet zamanında üyesi ve yöneticisi olduğu ocaklar nedeniyle bir çok kişinin kanına canına girmekle suçlanmış, lanet olası askeri darbe sırasında O’na da cezaevi yolu gözükmüştü. Yıllar sonra o dönemde yaptıklarının bir hata olduğunu, çünkü bir takım karanlık güçlerin onları nasıl amansızca kullandığını ve birbirine kırdırttığını anlamıştı. Artık çok geçti belki, çünkü bir çok kişinin kaleminin kırılmasına neden olmuştu, ama vicdanen rahatsız olduğunu dile getiriyor ve gençlikte yaptıklarının çok büyük hatalar olduğunu söylüyordu.

Şimdi milletin ortaya attığı faso fisoları geçelim, oturup hep birlikte bir komple teorisi yazalım bakalım ne çıkacak ortaya.

Muhsin Yazıcıoğlu bulunduğu görevi ve inançları gereği Müslümanlığı ve Türklüğü savunan, ama faşist ve kafatasçı bir milliyetçilik amacı gütmeyen bir konumdaydı (veya en azından öyle görünüyordu). Belki de birazda bu nedenle MHP ile aynı çizgide yürümüyordu ve yıllar önce yollarını ayırmıştı.

Bu kazadan çok kısa bir süre sonra Amerikan Başkanı Türkiye’ye gelip gerek ikili görüşmelerde, gerekse Meclisimizde yaptığı konuşmalarda bizden bazı taleplerde bulundu. Bu tam olarak açıklanmamış olsa da bizden istediği bir kaç şey sırasıyla şunlardı:

1. Afganistan’da El Kaideyi kovalarken Nato Gücü olarak Türk askeri yanımızda olsun. Afgan halkının, gerek ortak inançlarımız gerekse tarihi bağlarımız nedeniyle bize karşı olan güvenini kullanmak istiyorlar.

2. Irak’tan çekilirken İncirlik üssü özellikle büyük silahlar ve techizatın taşınmasında bize dayanak noktası olsun. Geri dönüşü sizinle birlikte planlayıp yapalım (Çaktırmayın ama zaten, asker taşımasını İncirlik üssü üzerinden yapıyorlar).

3. Kuzey Irak bölgesinde kurulacak Kürdistan Devletini tanıyın, PKK için dörtlü hatta beşki katılımla (A.B.D, Türkiye, Irak Genel Yönetimi, Kuzey Irak Bölgesel Yönetimi, hatta PKK) çözüm yolu bulalım. Musul ve Kerkük için bir orta yol bulalım. Görünüşe göre Irak Petrollerinin kayda değer bir bölümü de Kürdistan Devletinin yönetimine bırakılacak, böylece yeni kurulacak bu devletin kendi ayakları üzerinde kalabilmesi için ekonomik özgürlüğü sağlanacak (tabi ABD’nin izin verdiği ölçüde).

4. Ermenistan’la ilişkilerimiz geliştirilecek, hatta şu ana kadar sağlanan yumuşama sayesinde sınır kapısı açılacak, böylece Ermenistan’ın Dünyanın diğer ülkeleriyle ticari ilişkileri için Türkiye bir köprü görevi görecek. Tabi bu arada Azerbaycan’la birlikte diğer Türk Devletlerine sırt çevireceğiz ve hatta onları bize küstürüp tamamen Rusya’nın kucağına iteceğiz. Böylece Kafkaslarda Rusların eli güçlenirken biz kıçı kırık bir Ermenistan Devletini kendimize dost edineceğiz. Neden ? Çünkü etmezsek, ABD, tehcir sırasında yaşanan olayları soykırım olarak kabul edecek (etmezlerse taaa… diyesi geliyor insanın içinden ama neyse).

5. Bundan sonraki maddeleri ben de bilmiyorum, ABD kapalı kapılar ardında bizden neler istemiştir şimdilik bir düşüncem yok. Ama inanıyorum ki yakın zamanda bunun da kokusu çıkacaktır.

Şimdi bu isteklerin ve yakın zamanda başımıza örülecek çorapların Muhsin Yazıcıoğlu’nun ölümüyle ne gibi bir ilgisi olabilir ?

Türkiye’de yukarıda açıkladığım 4 maddenin içinde, 3. ve 4. maddelerine ve hatta belki tümüne en fazla muhalif olacak kişi veya kurumlar kimler olacaktı sizce ?AKP Hükümeti mi ? CHP Muhalefeti mi ? Ordu mu ? Sivil toplum örgütleri mi ? Greenpeace mi ? Kanaryasevenler Derneği mi ?

AKP Hükümeti, zaten varlığını sürdürebilmek için ABD desteğine ihtiyacı olduğu için bu önermelerin (diretmelerin) hepsine olur verecektir, o yüzden onları geçelim.

CHP Muhalefeti ise, zaten her şeye muhaliftir. Onlara ne söyleseniz aksini iddia etmeye çalıştıkları için bu konularda haklı olsalar dahi, halkın gözünde haksız duruma düşecek ve yine hiç bir haltı başaramayacaklardır, onları da geçelim.

Bu tarz diretmelere şiddetle karşı çıkacak üç siyasi parti olacaktı Türkiye’de. MHP, BBP ve belki de SP. SP şu anki oy potansiyeli yüzünden çok fazla dikkate alınmayacaktı belki de. BBP çok etkili olmasa da yine de muhalif olacaktı, karşı çıkacak ve sesini yükseltecekti. Belki de her ne kadar AKP ve ABD yandaşı gibi görünse de en sert muhalifi (oy potansiyeli nedeniyle) MHP gösterecekti. Özellikle milliyetçi muhafazakar tabanından gelecek ve CHP’nin bir halt beceremeyeceğini düşünen, aşırı sol görüşlü olmayan ve merkeze daha yakın insanlar da MHP’ye katılacaktı.

Peki sizce böyle bir durumda, o meşum “karanlık güçler”; MHP Başkanı Devlet Bahçeli’yi öldürebilirler miydi ? Ortaya çıkabilecek tepkinin miktarını sanırım pek çok kimse tahmin bile edemez. Dolayısıyla, BBP Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu öldürülüp, MHP Başkanına “sakın ses çıkarma, senin de sonun böyle olabilir” tehdidi yapılmış veya yapılmak istenmiş olabilir mi ? Hani eskilerin deyimiyle “Ölümü gösterip, sıtmaya razı etmek” durumu ortaya çıkartılabilir mi ? Böylece MHP zaten son zamanlarda iyice AKP ve ABD yanlısı olmuşken, sadece tabanından gelebilecek tepkiler nedeniyle bir çıkış yapıp Türkiye’nin ABD diretme ve dayatmalarına karşı çıkması engellenmiş olabilir mi ?

Burası Türkiye dostlarım, her şey olabilir, hepimizin başına her an bir şeyler gelebilir.

Not : Bu sadece ülkemizin içinde bulunduğu ortamda yapılmış kişisel bir durum tespitidir. Hiç bir ideolojik veya siyasal görüş savunması yapılmamaktadır. Bu yazıdan sonra olur da eskaza başıma bir şey gelirse, Vallahi Kompile Teorisi değil Kompile Şanssızlıktandır

Böyle duyurdu Berduş…

Yaşasın !

ABeDe Başkanı B.H. Abana, abanmak ve abanırken bir şeyler almak üzere geldi memleketimize. Hatta memlekete gelmekle kalmayıp bir de TeBeMeMe’mizde, Milletimize ve vekillerine karşı, yıkamalı yağlamalı bir konuşma da yapıverdi. Konuşmasında, selefi kovboy arkadaşın söyleminden farklı olarak; Ateşli Geceler*, Hasan Almaz Basan Alır*, Ilımlı İslam, Kıllı Müslim, Frijit Cumhuriyet kavramları yerine, Laik Cumhuriyet kavramını kullanıp, Recep Tayyip İvedik dahil hiç kimsenin kabul etmek istemediği yaftalar yerine, yandaş veya karşıdaş herkesin “Hah, biz de dost ve müttefink* Amerigadan bunu bekliyoduk” dedirtecek bir kavramı iki elimizle kavrattı bize.“Gelmişken bir de Anıtkabir’e gidersem ve Atatürk hakkında üç beş güzel söz söylersem bunları tavlarım” diye düşünmüş olsa gerek. Ne de olsa şimdilerde herkes Atatürkçü, B. Abana bile !

Adamcağız (cağız ekiyle de pek bir bizden oldu elin adamı) İstanbul’da yol kenarlarına döşediğimiz Lale’leri görünce bizim halen Lale Devri’nde yaşadığımızı sanıp şaşırmıştır. Müslüman kökenli olduğunu kabul etmiyor olsa da B. Hüseyin Abana abimiz, bizimkileri her yönden nasıl tavlayacağını da çok iyi biliyor, konuşurken Namaz vaktine kadar görüşmelerimizi tamamlayacağız falan diyor. Amerigan Sepet Topu kümesinde oynayan Türglerin medarı iftiharı Hido ve Memo’yu ilgiyle izlediğinden falan dem vuruyor.

Tüm bunları, beğendiği kızı tavlamaya çalışan çapkın delikanlı edasıyla yapıyor ki anlamamak mümkün değil. Ancak bizim hem saf hem kurnaz Anadolu yiğidi, Recep Tayyip İvedik’imiz, Abdullah Güllü’müz bu tarz atraksiyonlardan bihaber oldukları için, bu yaklaşımı bir samimiyet göstergesi sanıp, yüzümüze gülen bu arkadaşa hemen ellerini uzatıyorlar. Çok değil daha bir kaç yıl öncesinde “Türkiya, bizim en büyük müttefikimizdir” diye bağıran Amerikanyalılar, bu müttefiklerinin en çok değer verdiği kurumlardan birisi olan askerlerinin kafalarına çuval geçirip, terörist muamelesi çekmişti.

Sanki Amerikanya’da üç-beş ayda çok şey değişirmiş gibi, bizimkiler her seferinde aynı yalana dolana inanıyor, Medeniyetlerin Tokuşması sırasında ortaya çıkan bir eRasmussen krizini (ne de kolay alıştık biz bu kriz sözcüğüne) aşmak için bile Amerikanya Başkanının kefaletini kabul ediyoruz. Ne de olsa artık yeni başkan mahallenin eskisi gibi abisi ama bu kez güvenilir bir abi imajı çiziyor, tabi onu çizerken de Avropa’nın başıbüyük deliganlı abilerinin ablalarının imajlarını da çiziyor kestanelerini de !

Bir kaç gün öncesinde de Nato genel sekreterliği konusu görüşülürken, Merk El’e sıkı bir markajla sarkan Sarkozik abimiz o gün Karla’yı marlayı unutup Merk El’in elini tutmaya çalışıyor ve sırf onu tavlamak adına Avropa Birliğinin kapısına “Türken Raus”, “Türgler giremez”, “Damsız girilmez”, “Mangal Yakılmaz”, “Bir arkadaşa bakıp çıkacaklar giremez” gibisinden tabelalar asıyordu. Diğer ağır abimiz, Sopranos dizisi karakteri Berluskonik ise telefon diplomasisiyle R.T.İvedik’i razı edip, çeyiz ve kıza takılacak beşi bir yerdelerin hesabını yapmaktaydı.

Şimdi ise güya Amerikanya Başkanı PeKaKa’yı desteklemiyor, ama Kürdiztan Devletini (dolaylı yollardan PeKaKa’ya destek verenleri) destekliyor. İlişkilerimizi bu yönde kurmamız için bize göz kırpıyor. 24 Nisan’da Soykırım demeyeceğini ima ederken, “tamam ama bak sizde Ermeniztan’a bir gıyak yapıverin, Güllü George Klooney abimiz gidip ilişkileri geliştiriyor madem, bir de sınır gapısını açıp ticarete he deyin, olsun bitsin” demeye getiriyor.

Çocukluğumdan hatırlarım Pakistan Dövlet Başkanı (yine bir askeri darbeyle başa gelen Evrenvari bir Paşa) Türkiya’yı ziyarete geleceğinde Milli Eğitim ve Valilikten bir duyuru gelmiş ve hafta sonunda Paşazade’nin gececeği yollara okul kıyafetimizle gidip elimizde Türg ve Pakistani bayrakları sallayıp, “Kive Kive, Kive Pakistan. Pakistan, Pakistan, Kive Pakistan” şarkısını söylemiştik.

Biz eRasmussen için Nato’da Poker oynarken güya kazandık ! neyi kazanıp neyi kaybettiğimiz zaman içerisinde çıkacak. Uluslararası ilişkiler aynı CinTon(ik)-Monika ilişkisine benzer, gün gelir bir kazağın üzerinde sperm bulunur, oval odalarda neler yaşandığı çıkar ortaya.

* Ateşli Geceler : II. Bağdat Meydan Muharebesi

* Hasan Almaz Basan Alır : Afganistanda El KaKaide ve Üzame Bin Ladik için yapılan Sürek Avı.

* Müttefink : Eli belinde dünyada fink atan müttefik.

The Son (mu acaba ? Belki sürer, belki sür(t)mez, bilinmez…)

Kadınlara bir günü bile çok görmemek gerekiyor, özellikle hayatımızın her gününü güzelleştiren bu varlıklar, nedense zaman zaman aşağılanır, hor görülürler. Güya ataerkil toplumumuzda, aslında “anaerkil” olduğumuzdan dem vurulur. Yok geçmişte Türklerde, Osmanlıda; güya kadına çok önem verilirmiş izlenimi yaratılmaya çalışılarak, hesapta günümüz kadınları onore edilmeye çalışılır. Geçmişte kadınlara iyi veya kötü davranılmasının bugün dayak yiyen, ezilen, öldürülen hangi kadınımıza ne gibi bir faydası olduğunu açıklayabilecek baba/ana yiğit varsa beri gelsin !

Uygarlıkların beşiği dediğimiz bu coğrafyada, yüzlerce yıldır; kadınlarımız hep hor görüldüler, hep çalışıp didinmelerine rağmen kaşık düşmanı gibi görüldüler, hep sırtlarından sopa-karınlarından sıpa eksik bırakılmadılar, hep dövüldüler, hep aşağılandılar, hep tecavüze uğradılar, hep töre kurbanı oldular, hep namussuz sayıldılar, hep vuruldular, hep öldürüldüler. Ve en kötüsü ki kadınlara bu davranışları yapanlar, onlara yaftalar yapıştıranlar, yukarıda kısaca söz edildiği gibi Anaerkil olduğu iddia edilen bir neslin soyundan geliyorlardı. Kimse alınmasın, kimse gücenmesin ama kadına karşı tüm bu davranışları sergileyen erkekler hiç bir soydan olamazlar, onlar olsa olsa “soysuz” olurlar. Bu soysuzluk, bu iki yüzlülük, bu şiddet var oldukça, kadınlık onuru hiç bir zaman ayaklar altında kalmaktan kurtulamayacaktır.

O yüzdendir ki kadınlara karşı her türlü ayrımcılığa karşı olmalıyız, hak ettiği güce kavuşabilmesi, kendi kendini savunabilmesi, varlığını herhangi bir erkeğe bağlı olmadan sürdürebilmesi için, namusunun iki bacağının arasında veya giydiklerinde olmadığını kanıtlayabilmesi için, hemen şimdi tüm kadınlarımıza yardımcı olmalıyız. Onların haklarını gasp etmemeli ve edilmesine de izin vermemeliyiz, onların haklarını onlarla birlikte savunabilmeli ve onların hakları için de tepki gösterebilmeliyiz.

Kadınları, sadece anamız, sadece kızkardeşimiz, sadece sevgilimiz-eşimiz, sadece kızımız olduklarında değil, sadece insan oldukları için sevmeliyiz, yüceltmeliyiz, çünkü insan olmanın gereği insanı sevmekten geçer.

Ezilen, dövülen, tecavüz edilen, öldürülen tüm dünya kadınlarına selam olsun…

Birkaç gün sonra baharın müjdecisi cemre düşecek toprağa; yeni umutlar ekmek, yeni filizler vermek için bizlere.

Haydi durma, karşıcı ol yeni doğan güne ve bahara ve umuda…

Bugün sevgililer günüymüş, herkes bir birine kutlama iletileri gönderirken bunun dışında kalmamak adına olsa gerek, kendi kendime “ben neden yazmayayım?” diye sordum. Öyle ya benim neyim eksik kutlama iletisi gönderen diğer arkadaşlardan? O halde gün bitmeden ben de katılayım bu furyaya…

“Vira Bismillah!”

Bu önemli günü (!) kutlama geleneği bize sonradan ithal edildiğinden olsa gerek, pek alışamıyorum bu tarz şeylere, tıpkı yeni yıl kutlamaları gibi. Tamam çok yaşlı değilim, yolun yarısını yeni devirdim sayılır, ama sanırım en güzel çocuklukları yaşayan son nesilin temsilcilerinden birisiyim (bu da başka bir yazının konusu olur belki bir gün). Bu nedenle de çocukluğumuzda, yeni yetmeliğimizde (şimdikiler moda deyimle teenager falan diyorlar bu çağlara) alışkanlık edinmediğimiz için içimize sinmiyor özel günleri kutlamak.

Elbette sevgililer gününü kutlama karşıtı değilim, isteyen istediğini kutlar. Klasik özel günler karşıtları gibi şunu savunmuyorum : “Aman efendim, ne gerek var böyle günlere. İnsan sevgilisiyle olduğu her günü kutlamalı” veya “Yahu geçin bunları arkadaşlar, kapitalist düzenin para kazanmak için sizi alışverişe yönlendirmek amacıyla düzenlediği küresel bir oyundan başka bir şey değil” de demeyeceğim.

Sevgililer gününü kutlamak için insanın illa bir sevgilisinin olması gerekir mi ? Ya da sevgili demek; sadece el ele tutuştuğunuz, göz göze geldiğiniz, dudak dudağa olduğunuz, diz dize gelip konuştuğunuz, omuzuna veya beline kolunuzu dolayıp sarıldığınız, (tamam hadi biraz da erotizm koyalım buraya ki yazının okunurluğu artar belki ) çıplak tenine dokunup, nefesini duyup, koklaya koklaya seviştiğiniz, kısacası aşık olduğunuz insan mı (veya tüm bunların yapabilmenin hayalini birlikte yaşadığınız insan mı) demek ? Sevgili sözlük anlamıyla birden fazla anlamı içeriyor. Birisi aşık olduğumuz, yavuklu, yâr, dost, canan demek iken, diğeri de sevgi ile bağlanılan anlamına geliyor. Yani insan aşık olduğu kişiye sevgilim diyebiliyorken, sevdiği bir yakınına, annesine, babasına, çocuğuna, kardeşine, arkadaşına hatta daha da ileri gidip bir çiçeğe veya köpeğine de sevgilim diyebiliyor.

O halde sevgiliyi ve sevgililer gününü sınırlamamak gerektiğine inanıyorum. Yani aşk yaşadığınız bir sevgiliniz olmayabilir, ama mutlaka gönülden sevdiğiniz biri, birileri, bir şeyler mutlaka vardır ve hep olmalıdır. Yoksa hayatımızda sevgili diyebileceğimiz varlıklarımızdan yoksun olduğumuzda inanın hayat çekilmez bir hale geliyor. Düşünün ki çevrenizde, yörenizde kendinizden başka sevebileceğiniz kimsenin olmadığını, kimsenin sizi sevmediği bir yerde yaşadığınızı ! Evet düşüncesi bile kötü hisler uyandırıyor içimizde.

Hepimiz iyi kötü birer insanız ve insanlıktan bir şekilde nasiplenmişiz (inanın eğer insanlıktan nasip almamış olsaydınız eğer şu anda arkadaş listemde olup da bu yazıyı okuyamıyor olurdunuz ). O halde doğamız gereği sevgiye ve sevgiliye gereksinim duyuyoruz. O halde bu gereksinimizi bir şekilde karşılamamız gerekiyor. Peki bu durumda ne yapmalıyız ? Birilerini sevmeliyiz ve sevilmeliyiz. Tamam da bu o kadar kolay mı ? Değil elbette, insan olmanın gereği duygusalız belki, hele ki bizim gibi acılarla yoğrulmuş, binlerce yıldır savaşlar, acılar yaşamış bir coğrafyanın çocukları olarak hepimiz hüzünle yoğrulmuşuz. Gülmek, gülebilmek kadar doğal bir duygu olan hüznün yakınlarında dolanıp durmuşuz binlerce yıldır. Bu nedenledir ki “sevdim mi tam seviyor” hatta ölümüne gidiyoruz. Seviyoruz ama sevilmeyince sevdiğimizi de öldürüyoruz. Bunun adı sevgi mi derseniz elbette değil, sevgi her zaman karşılık bulmak değildir ki ? Sevgi sahibi olmamız illaki sevilmemiz gerektiğini göstermez ki ? Nazım Hikmet üstadımız da Tahir ile Zühre meselesinde bunu anlatmıyor mu ?
“…
Yani sen elmayı seviyorsun diye
Elmanın da seni sevmesi şart mı?
…”

Hayatımda her zaman sevdim ve biliyorum ki çok sevildim. Çevremde, sevdiğim ve beni sevdiklerinden emin olduğum bir çok insan var. Hepsinin hayatımda bir yeri var ve olmayı da sürdürecekler. Ama içlerinde birisi var ki benim hayatımın en önemli yerinde bulunuyor. Elbette bu kişinin sevgili eşim olduğunu bir çoğunuz tahmin ediyorsunuzdur. On yıla yaklaşan evlilik yaşantımızda (ve öncesinde), zaman zaman inişler çıkışlar yaşamış olmamıza rağmen, acı tatlı günler yaşamamıza rağmen, bir birimize olan sevgimiz eksilmedi ve zor günlerimizde bizim en büyük desteğimiz, dayanak noktamız bu sevgimiz oldu. Kendisini her zaman sevdim ve sevildiğimden asla kuşku duymadım. Çoğu zaman bir birimize olan sevgimizi dile getirdik ve getirmeyi de sürdürüyoruz. Sanmayın ki sevgi dillendikçe ucuzlar, asıl sevgi dillendikçe (suyunu çıkarmazsanız) var olmayı ve büyümeyi sürdürür.
Bunca şey yazdım, sabır ve merakla okudunuz ya öncelikle size helal olsun diyorum ve teşekkür ediyorum. Diyeceğim şu ki arkadaşlar, bir sevgiliye sahip olabilmemiz, sevip sevilebilmemiz için önce insan olmalıyız. İnsan olunmadan yaşanan bağlılıkların adı “sevgi”, bağlanılanın adı da “sevgili” olmaz. Sevgiyi saf halinde yaşabilmenin en temel yolu bilindik kalıpların dışında insani değerleri taşımaktan geçer. Karşılık beklemeden sevmekten geçer, dürüst olmaktan geçer, ahlaklı olmaktan geçer, ön yargıyla yaklaşmamaktan geçer, güvenmekten ve güvenilir olmaktan geçer. Ne zamanki bunları içten geldiği gibi yapabiliyor, bu hasletlere sahip olduğumuzun ayırdına varıyor ve bunları çevremizdeki insanlara gösterebiliyoruz işte o zaman sevmeyi ve sevilmeyi sonuna dek hak ediyoruz demektir.

Sevgililer gününüz kutlu olsun, hepinize sevgiler

Yeni yıla girerken Fotokritikte bu fotoğrafı yayınladığımda altına şu notları yazmıştım. Burada bir kez daha yinelemekte sakınca görmüyorum.

AŞK

AŞK, sevgilinin kollarındayken bile uçsuz bucaksız mavilikte yitip gitmektir bazen.

2009 Yılı AŞK Yılı olsun:

Hiç tatmayanlar AŞKı bulsun,
Hasretlik çeken AŞKına kavuşsun,
AŞK acısı çekenler teselli olsun,
AŞıK olanlar tadını çıkarsın.

Herkese Mutlu Yıllar

Şimdi bu fotoğrafı görünce siz de AŞKınıza sarılın, eğer yakınınızda değilse bir telefon edin ya da mesaj gönderin. Hiç AŞKınız yoksa olması için dua edin. İnanın bana AŞK bir karın ağrısıdır, ama her şeye rağmen güzeldir

Bu fotoğrafı, ilk gerçek AŞKım eşim ve ikinci küçük AŞKım kızıma adıyorum, Sizi seviyorum